ne kadar geçtiğini düşünmek istemesem de çok geçmiş be!..

kendince en doğru yerden bakmayı öğrenince, mutluluk da enerji de ben buradayım diyor. ne enerji bitiyor ne birşeyleri yapma isteği.

yalnızca bakmam gereken yeri kaybettiğimde mutsuzluk ve korku çörekleniyor içime.. endişe, kırgınlık, kızgınlık gelip yerleşiyor o zaman.

bazen iyi olduğunu bilmek bile yeterken bazen hiçbir şey yetmiyor..

zaman avuçlarımın arasından hem akıp gidiyor hem de “bir an’da” takılıp kalıyor..