Niye birşeyi çok istiyorum ki? Niye? Ufacık birşey bile olsa.. A salak kızım bilmiyor musun olacakları?
Çıkma dışarı. Gitme bugün de okula. Kimseden isteme birşey. Düşünme hiç kimseyi. Hatta bir günlüğüne kendini bile düşünme. Yapman gerekenleri yap, otur odanda tek başına. Üzme boşu boşuna kendini.
Babam.. Sevdiğim.. Arkadaşım.. Hayatımdaki tüm erkekler, hepiniz ağlatmak zorunda mısın? Erkekliğin ruhunda umursamazlık var kabul! Ama benim de canım var..
Ağlamayı sevmeyen biriyken, uzun zamandır kapatamıyorum gözümdeki muslukları. En çok kıymet verdiklerim üzdükçe, herkese çirkefleşebilen bünye sevdiklerime gelince gıkını çıkaramıyor. Çıkaramayınca da kendince isyan ediyor ruhum..
Bir buçuk yıl önce babamla kopan ipler gibi kopmasın, birşeyler daha gitmesin benden, canımdan. İpler koptuktan sonra kıymetlenildiği gerçeğiyle karşılaşmak daha itici, daha üzücü..
Bugün de duygularımın hepsinin birbirine girdiği saçma bir perşembe işte.
